ครั้งแรกบนสะพานชื่อ แอบเป็นพราย ผมล่วงข้ามผ่านไป จากบ้านไม้เก่า สู่เมเจอร์เอกมัย
ด้วยเป็นคนความจำสั้นและสันหลังยาว...ดังนั้นก่อนที่ ความรู้สึกต่างๆจะลางเลือนไปกว่านี้ ผมขอถ่ายทอดความคิด ความรู้สึก ที่เกิดไปในขณะที่ก้าวผ่านสะพานนี้ ณ.แรกพบ (เท่าที่ยังพอชัดเจนอันเล็กน้อยจะอำนวย)
ครั้งแรกบนสะพานชื่อ แอบเป็นพราย ผมล่วงข้ามผ่านไป จากบ้านไม้เก่า สู่เมเจอร์เอกมัย
ด้วยเป็นคนความจำสั้นและสันหลังยาว...ดังนั้นก่อนที่ ความรู้สึกต่างๆจะลางเลือนไปกว่านี้ ผมขอถ่ายทอดความคิด ความรู้สึก ที่เกิดไปในขณะที่ก้าวผ่านสะพานนี้ ณ.แรกพบ (เท่าที่ยังพอชัดเจนอันเล็กน้อยจะอำนวย)
หลังจากแปลงไฟล์ลงมือถือ แล้วกลอนบ้านไม้เก่าก็ถูกลั่นดาน การเดินทางทอดตัวไปบนสะพานอีกวันหนึ่ง
“ลืม”
แดดบ่ายระยิบที่ข้างถนน เสียงกีตาร์สำเนียงใสๆ เกาสไลด์เบาๆ สำเนียงยิ้มทั้งน้ำตามาหมาดๆ ขานรับบอกกล่าว ลำนำความอันคุ้นเคย เพลงนี้ผมชอบตั้งแต่ฟังช่วงตัดสั้นๆในเวบแล้ว มันดูเบา หม่น และลงตัวดี
เพลงบรรเลงต่อไป ผมมองเห็นภาพ เด็กสาวกระโปรงยาว ยืนอยู่บนราวสะพานพระราม 8 เธอยืนนิ่ง ยิ้มบางๆ กับดวงตาโศกที่เพิ่งหมาดน้ำตา มองลงไปยังสายน้ำที่เบื้องล่าง กระโปรงสะบัดพลิ้วระบำไปในแรงลม ชายอีกคนนั่งบนราวสะพานที่ข้างถนน ใกล้ๆตรงที่เธอยืนอยู่ เขานั่งเกากีต้าร์โปร่ง จมอยู่กับสำเนียงกีต้าร์ที่แผ่วเบานั้น...
“ก็เท่านั้น”
ผ่านร้านรวงข้างทาง ที่สับสนไปด้วยผู้คน เพลงนี้ทำให้ผมอดอมยิ้มเล็กๆไม่ได้ เสียงร้องที่ให้ความรู้สึกจริงในใสซื่อ และกำลังเขินอาย ไปบนความกล้าที่เขาปรารถนาจะบอกกล่าวกับเธอ...เพียงสักครั้ง