Home Review

Review : Hug เอ้ รงค์ สุภารัตน์

เอ้ รงค์ สุภารัตน์
หลายๆคนอาจจะรู้จักผู้ชายคนนี้จากเพลง "ห้องสุดท้าย" ที่รายการวิทยุเดอะช็อคของพี่ป๋องกพล มักจะเปิดบ่อยๆ

แต่โดยส่วนตัวแล้ว เพลงที่ชอบที่สุด ก็คือผีเสื้อราตรี
ที่เป็นเพลงเล่าเรื่องราวชีวิตกลางคืน ของนักดนตรีหนุ่มที่เล่าเรื่องราวความเป็นไปของชีวิตกลางคืน

ท่อนที่เวลาสบายอารมณ์มักจะเผลอฮัมเพลงในคออยู่บ่อยๆคือ
"ผีเสื้อโกรธโมโหยื่นนิ้วกลางให้ แล้วขี้เมาปากร้ายเงียบไปเหมือนกัน...ฉันนึกเห็นใจ ใยรังเกียจเดียท์ฉัน กันและกัน"

อันที่จริง ไม่ได้จะชวนคุยเรื่องเพลงอัลบั้มแรกหรอกนะคะ
แค่จะมาบอกข่าวว่า ตอนนี้พี่เค้าออกอัลบั้มใหม่แล้วค่ะ ผลิตออกมาแล้วด้วย ไม่รู้ว่ามีวางจำหน่ายทั่วไปรึเปล่า
แต่ที่แน่ๆตอนนี้สั่งซื้อได้แล้วค่ะ ในราคา 199.- ไม่รวมค่าจัดส่ง

อ่านเพิ่มเติม...

 

Review : เพื่อนของฉัน

ถ้าจะให้บอกตามตรง ผมอาจจะยังไม่รู้จักศิลปินผู้เป็น กบฎ อย่างคุณพรายดีนัก ผมรู้เพียงแต่ว่าเนื้อเพลงแต่ละเพลงที่เขาเขียนขึ้นมามีความสละสลวยและมีพลังพอที่จะทำให้คนฟังคล้อยตามได้ ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่ชื่นชมผลงานของเขาในจุดนี้ รวมถึงงานดนตรีที่น่าจะบ่งบอกถึงความเป็น อินดี้ ของไทยในรุ่นบุกเบิกได้เป็นอย่างดี ผมเพิ่งจะได้ฟังงานเพลงของเขาจริงๆก็ตอนที่ค่าย Black Sheep ออกงานชุดรวมเพลงที่ดีที่สุดเมื่อหลายปีก่อน 

ถ้าจะให้บอกตามตรง ผมอาจจะยังไม่รู้จักศิลปินผู้เป็น กบฎ อย่างคุณพรายดีนัก ผมรู้เพียงแต่ว่าเนื้อเพลงแต่ละเพลงที่เขาเขียนขึ้นมามีความสละสลวยและมีพลังพอที่จะทำให้คนฟังคล้อยตามได้ ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่ชื่นชมผลงานของเขาในจุดนี้ รวมถึงงานดนตรีที่น่าจะบ่งบอกถึงความเป็น อินดี้ ของไทยในรุ่นบุกเบิกได้เป็นอย่างดี ผมเพิ่งจะได้ฟังงานเพลงของเขาจริงๆก็ตอนที่ค่าย Black Sheep ออกงานชุดรวมเพลงที่ดีที่สุดเมื่อหลายปีก่อน แล้วผมก็ได้รู้ว่า เพลง ก่อน ที่โมเดิร์นด็อกเอาร้องจนโด่งดังนั้นเป็นฝีมือการเขียนของเขานั่นเอง เมื่อช่วงปลายปีที่ผ่านมา ผมก็เพิ่งได้รับรู้ข่าวจากเพื่อนสมาชิกในเว็บ thaiprog ว่าจะมีการแถลงข่าวอัลบั้มใหม่ของคุณพรายที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ใจจริงอยากไปดูมากๆ แต่พอมา
รู้ตัวอีกทีก็พลาดไปเสียแล้ว สำหรับอัลบั้ม เพื่อนของฉัน ตอนนี้ออกวางแผงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สามารถหาได้ตามแผงซีดีทั่วไป

งานดนตรีของอัลบั้มนี้ก็ยังคงเป็นร็อคที่ให้อารมณ์คล้ายๆกับอัลบั้มก่อนๆของเขาเอง แต่ด้วยความที่ยุคสมัยเปลี่ยนไป ซาวด์ที่ออกมาในชุดนี้เลยแลดูร่วมสมัยยิ่งขึ้น แต่งานดนตรีนั้นจะมีความซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีกขั้น จนบางทีผมอาจจะทึกทักไปว่างานชุดนี้อาจจะเป็นโปรเกรสสีฟร็อคก็ได้ ถ้าจะให้พูดตามตรงเลยก็คือ งานดนตรีมีความหนักแน่นและสละสลวยกว่าเดิม ในส่วนของริทึ่มเซคชั่นนั้นคงไม่ต้องพูดถึงในฝีมือ แต่ชุดนี้ดูจะเน้นกีต้าร์เป็นหลัก ตัวลีดสร้างเมโลดี้ได้แพรวพราว ส่วนตัวริทึ่มก็ให้ซาวด์ที่คล้ายกับชุดเก่าๆอยู่บ้าง เบสก็เล่นได้สร้างสรรค์ดีเช่นกัน

อ่านเพิ่มเติม...

 

Review : แอบเป็นพราย

ครั้งแรกบนสะพานชื่อ แอบเป็นพราย ผมล่วงข้ามผ่านไป จากบ้านไม้เก่า สู่เมเจอร์เอกมัย
ด้วยเป็นคนความจำสั้นและสันหลังยาว...ดังนั้นก่อนที่ ความรู้สึกต่างๆจะลางเลือนไปกว่านี้ ผมขอถ่ายทอดความคิด ความรู้สึก ที่เกิดไปในขณะที่ก้าวผ่านสะพานนี้ ณ.แรกพบ (เท่าที่ยังพอชัดเจนอันเล็กน้อยจะอำนวย)

ครั้งแรกบนสะพานชื่อ แอบเป็นพราย ผมล่วงข้ามผ่านไป จากบ้านไม้เก่า สู่เมเจอร์เอกมัย
ด้วยเป็นคนความจำสั้นและสันหลังยาว...ดังนั้นก่อนที่ ความรู้สึกต่างๆจะลางเลือนไปกว่านี้ ผมขอถ่ายทอดความคิด ความรู้สึก ที่เกิดไปในขณะที่ก้าวผ่านสะพานนี้ ณ.แรกพบ (เท่าที่ยังพอชัดเจนอันเล็กน้อยจะอำนวย)

หลังจากแปลงไฟล์ลงมือถือ แล้วกลอนบ้านไม้เก่าก็ถูกลั่นดาน การเดินทางทอดตัวไปบนสะพานอีกวันหนึ่ง

“ลืม”
แดดบ่ายระยิบที่ข้างถนน เสียงกีตาร์สำเนียงใสๆ เกาสไลด์เบาๆ สำเนียงยิ้มทั้งน้ำตามาหมาดๆ ขานรับบอกกล่าว ลำนำความอันคุ้นเคย เพลงนี้ผมชอบตั้งแต่ฟังช่วงตัดสั้นๆในเวบแล้ว มันดูเบา หม่น และลงตัวดี
เพลงบรรเลงต่อไป ผมมองเห็นภาพ เด็กสาวกระโปรงยาว ยืนอยู่บนราวสะพานพระราม 8 เธอยืนนิ่ง ยิ้มบางๆ กับดวงตาโศกที่เพิ่งหมาดน้ำตา มองลงไปยังสายน้ำที่เบื้องล่าง กระโปรงสะบัดพลิ้วระบำไปในแรงลม ชายอีกคนนั่งบนราวสะพานที่ข้างถนน ใกล้ๆตรงที่เธอยืนอยู่ เขานั่งเกากีต้าร์โปร่ง จมอยู่กับสำเนียงกีต้าร์ที่แผ่วเบานั้น...

“ก็เท่านั้น”
ผ่านร้านรวงข้างทาง ที่สับสนไปด้วยผู้คน เพลงนี้ทำให้ผมอดอมยิ้มเล็กๆไม่ได้ เสียงร้องที่ให้ความรู้สึกจริงในใสซื่อ และกำลังเขินอาย ไปบนความกล้าที่เขาปรารถนาจะบอกกล่าวกับเธอ...เพียงสักครั้ง

อ่านเพิ่มเติม...