ยังจำได้ไหมกับ ปฐมพร ปฐมพร นักร้องหนุ่มเซอร์ความคิดแบบสุดขั้วเคยมีผลงานอัลบั้มออกมาห้าชุด อาทิ พราย

ชุดสุดท้ายไม่มีชื่ออัลบั้ม เขาห่างหายจากวงการหลายปีและยังไม่มีทีท่าว่าจะมีผลงานอัลบั้มชุดใหม

่ ถึงเขาจะมีความคิดสวนทางกับสังคมแต่จุดประกายก็เลือกจะพูดคุยกับเขา เพราะมีบางอย่างที่เขา สามารถเข้าใจวัยรุ่นซึ่งออกนอกลู่นอกทาง

เขาเลือกจะทำตามใจตัวเองบางครั้งแปลกแยก บางครั้งสับสนและบางครั้งครอบครัวรู้สึกเอือมระอากับวิธีคิดและพฤติกรรมของเขา

หลายคนคิดว่าคนอย่างเขา...จะต้องฆ่าตัวตายได้ แต่เขาก็เลือกที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

และลดดีกรีความรุนแรงที่มีต่อสังคม ปฐมพร ปฐมพรก็ยังคงมีความคิดเป็นของตัวเอง 

ไม่พอใจความยุติธรรมที่มีในสังคมเหมือนคนรุ่นใหม่ทั่วไป เพียงแต่วิธีการแสดงออกของเขาไม่เหมือนใคร 

ณ วันนี้เข้าบอกว่าหยุดคิดเพื่อค้นหาตัวเอง แล้วสิ่งที่เค้าค้นหามีอะไรน่าสนใจ

ในช่วงนั้นพอทำงานเพลงออกมาพรายใต้สำนึกเรารู้สึกว่ามันแรงไป ดิบไป

ผู้คนเครียดอยู่แล้ว แต่ว่ามันเป็นการปลดปล่อยของเราเพราะเป็นช่วงวัยรุ่น ทุกครั้งที่ผมทำงานเพลงออกมา

ผมไม่ค่อยชอบงานของตัวเองในลักษณะที่เป็นคุณภาพเพราะมันจะมีเล็กน้อยที่ไม่ค่อยพอใจ

แต่ก็ยอมๆและถ้าถามว่าทำไมไม่ควบคุมคุณภาพก่อนผลงานออกมาเพราะผมไม่มีปัญญา นี่ผมกำลังพูดถึงคุณภาพของตัวเอง

อย่าไปพูดถึงปัจจัยภายนอก เรียกว่า เราไม่ใช่คนที่มีความรู้ทางด้านดนตรีแตกฉาน

พอจบอัลบั้มเพลงชุดที่5 ผมก็มีคอนเสิร์ตเป็นงานน่ารักมากคนไปรอหน้างานเยอะ แต่เข้าไปชมไม่ได้ มีน้องคนหนึ่งไม่มีบัตร

เพิ่งไปซื้อรองเท้ามาใหม่ๆ เขาบอกว่าเอารองเท้ามัดจำได้มั้ย , กลายเป็นว่าคนที่ฟังเพลงของเราส่วนใหญ่จะไม่มีตังค์ 

แล้วคนที่รักเราจริงๆส่วนใหญ่จะเป็นพวกค่อนข้างมีปัญหาแล้วปัญหาของเขาก็คือ ปัญหาที่เราเคยพบมาก่อน

ชุดที่ได้ทำตามความคิดตัวเองคงจะเป็นชุด เจ้าหญิงแห่งดอกไม้ เจ้าชายแห่งทะเลชุดนี้พอเข้าค่ายเพลง เรามีเงินสามรถจะเลือกนักดนตรีคุณภาพได้ 

หลังจากนั้นผมก็ทำงานเพลงเองทั้งหมด ไม่มีสังกัด แต่ผลงานก็ออกมาเงียบๆ

ผมคิดว่าในช่วงนั้นผมยังไม่เจอตัวเองด้วยซ้ำเรามักจะบอกว่า ความคิดเราเป็นใหญ่แต่พอทำชุดแรกออกไปแล้วก็รู้สึกว่า ไม่ใช่ตัวเรา 

พอทำชุดสองถึงแม้จะถ่ายภาพโป๊แล้วถูกคนด่า แต่ก็ไม่ใช่ตัวเรา ถึงผมจะเต็มที่ในการทำงาน ก็ไม่ใช่ตัวเราก็เริ่มมีคำถามามากมาย 

พอทำอัลบั้มชุดสีเหลืองๆ เป็นชุดสุดท้าย ก็ยิ่งทำให้เห็นว่า เรากำลังค้นหาตัวเอง การทำงานอยู่ในห้องอัด 

ร้องเพลง ร้องไห้ เขียนถึงความรู้สึกมันไม่เจอตัวเอง เจอแต่ความคิดและอารมณ์ แต่พอหยุดสักพัก

ทำไมรู้สึกบางอย่าง ก็เหมือนเด็กวัยรุ่นที่เติบโตขึ้นมาแล้วค้นหาตัวเอง ตอนนั้นผมค้นหาตัวเองในลักษณะพยายามบอกเล่าความรู้สึกสู่สังคม

เราต้องการปฏิวัติอะไรก็ได้มันไม่ได้เป็นกับเด็กหนุ่มทุกคนเราปฏิวัติกับพ่อแม่ อย่างเราไว้ผมยาวแต่เราเป็นคนดี

คือ จริงๆผมมีความฝันอยู่ไม่กี่อย่าง คือ เดินทางรอบโลก แล้วถ้ารักใครแล้ว

เขาต้องรักเรา เขาต้องตายแทนได้เหมือนโรมิโอกับจูเลียต จำได้ว่าผมคืดจะไปเมืองนอกหลายครั้ง แล้วก็ไม่ได้ไป 

และผมมักจะมีความคิดว่า ทำไมคนต้องเป็นอย่างนั้น ทำไมบางเรื่องเขายอมรับกันได้

ผมก็อยากไปดูสังคมที่อื่นได้พบว่าจริงๆแล้ว เราเองที่ไม่ยอมรับตัวเองว่าโลกมันเปลี่ยนไปทุกๆวัน

ไปอเมริกาก็ไปเดินเล่น ไม่ได้ไปนาน ตอนแรกคิดจะไปอยู่นาน แต่ไปแค่สามสี่เดือน 

ผมไม่อยากอยู่ต่อ อาจเป็นเพราะผมขี้ขลาด ในครั้งแรกเรามักจะมั่นใจในตัวเองสูง

พอถึงจุดหนึ่งเรามักจะย่ำจำเจอีกถ้าเราจะไต่ยอดเขาเอเวอเรตส์ ต้องใช้ความกล้าแค่ไหน

มันต้องเตรียมการ อารมณ์จะไปก่อน สุดท้ายไม่ถึงอะไรเลย แต่นั่นก็วิถีชีวิตของผม

ตอนเด็กผมเขียนเพลง ก็คิดว่าจะทำยังไงให้มีผลงานของตัวเอง กว่าจะมีอัลบั้ม ผมเสียหยดน้ำตาไม่รู้เท่าไหร่ 

พอมีผลงานออกมารู้สึกกระจอกเหลือเกิน ไม่มีอะไรที่เหมือนตัวเรา มีแค่สีคาดหน้าที่เราอยากให้มีเท่านั้นเหรอ 

แล้วยอดขายสามหมื่นม้วนทำงานห้าปีได้เงินหกหมื่นบาท รู้สึกว่าผลตอบแทนต่างๆไม่สมกับที่เราตั้งใจ

จากตรงนั้นเริ่มมีความกดดัน แต่นั่นเป็นการพัฒนาที่เปลี่ยนไปจนถึงวันนี้ก็เปลี่ยนอีก ถ้ามองไปจุดเดิม

การทำงานทุกชุดผมก็ยังไม่เจอตัวเอง ก็เหมือนการก้าวเดินของนักเขียน ซึ่งเขียนไปเรื่อยๆ

ทั้งๆที่ทำงานเพลงชุดแรกก็เคยประกาศว่าจะไม่ทำอีกเลย แต่ก็มีโอกาส 

ผมคงจะขี้ขลาดที่จะต้องอยู่คนเดียวจริงๆโดยไม่รู้จักใครเลย เมื่อก่อนผมเป็นคนประเภทนั่งคิดแล้วทำออกมาเป็นงานได้

ถ้าต้องไปล้างจานในอเมริกา นั่นเป็นการใช้ชีวิต ถ้าใครทำแบบนั้นได้ก็มีประโยชน์ต่อตัวเอง

แต่ตอนนี้ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น คิดเพียงว่าเราอายุขนาดนี้ ทำไมเราไม่ทำอะไรที่มีค่ากว่านั้น

มีหลายครั้งหลายหนที่เราทำเพลงออกมา หลายคนต่อว่าเรา แต่ก็เห็นเราเป็นแบบอย่าง ทำให้เราคิดว่าเรามีค่าจริงๆ ต้องมีค่าโดยที่รู้จักตัวเองก่อน

ผมใช้ชีวิตแบบตามใจตัวเอง ถ้าถามว่าผมอยู่ได้อย่างไรถ้าไม่มีเงินจากเมื่อก่อนครอบครัวไม่เข้าใจผม พอทำเพลงออกมา แล้วมีคนรักผม 

ครอบครัวก็ช่วยเหลือบ้าง แต่เค้าจะช่วยตลอดไปได้อย่างไร นี่คือความกดดันที่มีอยู่แต่สิ่งเหล่านี้ผมต้องคลายความกดดันด้วยตัวเอง ผมก็ต้องค้นหา 

ผมรู้ว่าความกดดันมีวิธีการกำจัดมันออกไปได้

เราไม่ยอมรับสภาพเฉพาะในสังคม ผมไม่ยอมรับละครน้ำเน่าแต่มันก็ต้องมีอยู่ เพราะมีคนดูเยอะ

เดี๋ยวนี้คนสร้างหนังดีๆก็สามารถทำแล้วได้เงินเป็นร้อยล้านแต่ไม่ใช่ผู้กำกับคนเดียวที่เก่ง มันมีองค์ประกอบอีกหลายอย่าง 

ถ้าผมมีความคิดที่ดีพอ มันก็จะลงตัวของตัวเองแต่คุณสมบัติความคิดของผมยังไม่ใหม่พอ

ความรุนแรงแบบนี้ไม่ตรงกับใคร มันก็คือตัวผม ความคิดปฎิวัติของผมก็เหมือนเด็กวัยรุ่นพอเริ่มแก่ตัวลง

จิตใจก็เริ่มยอมรับความเป็นจริงมากขึ้น ย้อนกลับมาว่าผมไม่ได้วิเศษไม่ได้เก่งกว่าใคร ไม่ได้บ้าบิ่น แล้วคนที่ว่าผมมุทะลุดุดัน มีแต่ความคิดในแง่ร้าย 

พอผมมองย้อนกลับไปก็เหมือนเด็กทั่วไป เพียงแต่แง่มุมที่ผมแสดงออกดูรุนแรงจริงๆแล้วมีแรงกว่านั้นเยอะซึ่งพวกวัยรุ่นไม่ได้แสดงออกมาให้เห็น

ตอนทำเพลงเป็นนักร้องก็เหมือนคนทั่วไป เมื่อก่อนเวลาเที่ยวอยากเต้นรำก็จะเต้นจนฟลอร์ระเบิด โดยไม่กินเหล้าไม่สนใจใคร เหงื่อแตกก็เดินกลับบ้าน

แต่พอจะกินเหล้าก็สุดๆไปเลย ทุกอย่างทำสุดๆ มาถึงช่วงนี้ก็ไม่ทำอะไรเลย หยุดคิดเลย

คิดว่ามันสุด แต่จริงๆมันไม่สุด ถ้าสุดต้องมีผลอย่างใดอย่างหนึ่ง คือ ผมตายไปแล้ว คนรอบข้างผมคิดเสมอว่า ผมต้องฆ่าตัวตาย อย่างน้องสาวผมคิดเสมอว่า

ผมต้องฆ่าตัวตาย มือกลองเก่าก็คิดเสมอว่า ผมต้องฆ่าตัวตายอาจเป็นวิธีการแสดงออกที่ผมเสนอในบ้านมันเป็นความเครียดทั้งหลาย

แต่กลับเป็นว่าคนที่ผมรัก หลายๆคนอยากฆ่าตัวตายมากกว่าผม บางคนก็ตายไปแล้วเคยมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งโทรมาตอนตีสี่กำลังจะฆ่าตัวตาย 

เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นกับคนที่มีชื่อเสียงหลายคน แต่สิ่งเหล่านี่มันก็คลายลง ถ้าจะตอบปัญหาได้ว่า เราจะช่วยสังคมตรงไหนได้บ้าง มันก็คงจะจุดเหล่านี้แหละ จุดแห่งความมืด 

ถ้าเราจะขยับเข้าไปตรงนี้ตรงความสามารถเรามันมีวิธีเดียวคือนำเสนอไป อาจเป็นไปได้ว่าถ้าเค้าได้อ่านสัมภาษณ์นี้คงจะมีกำลังใจ

อาจคิดว่ามีคนอย่างกูด้วยหรือ เท่าที่ผมอยากจะพูดมีเพียงคุณ(จุดประกาย) มาเพียงเล่มเดียวในรอบ5-6ปี

บางครั้งมีสื่อมาสัมภาษณ์แต่ผมไม่อยากพูด ไม่ใช่ว่ามันจะลงตัวไปเสียหมด

เดี๋ยวนี้ผมไม่กินเหล้า ผมกำลังพิสูจน์ในสิ่งที่คิดว่า ทำไมต้องเป็นอย่างนั้น โดยเชาว์ปัญญาความคิด ผมเข้าใจคอนเสปต์ของชีวิตแล้วว่า

มันเกิดจากเซลล์ไหนอย่างไร แล้วการเติบโตต่อไปอยู่ที่การฝึกฝน

ตราบเท่าที่เรายังคิดอยู่ ไม่มีทางเจอคนทุกคน เมื่อหยุดความคิดแล้วก็จะค่อยเจอถ้าเราคิดไปแล้วหาคำตอบให้กับตัวเอง คำว่าตัวเองไม่มีเจอแน่

ผมอาจคิดว่า จอนห์ เลนนอน ไม่ได้โดนยิงตายเขาอาจวางแผนให้คนมายิงเขาจะได้อยู่เป็นอมตะ ผมคิดในมุมมองอื่น

ไม่ได้คิดในมุมมองนั้นมันจะเป็นจริงหรือไม่ เราไม่รู้ มีบางมุมมองเราอะลุ่มอะล่วยกับสังคม อย่างเราไม่กินหูฉลาม 

เขาตัดแค่ครีบมันแล้วมันก็ตาย ทุกงานเลี้ยงต้องมีหูฉลามถามว่า เราจะทำอย่างไร เราไม่กินคนเดียวก็พอแล้ว คนอื่นก็ช่างมัน

ถ้าเราจะสู้แล้วเราจะสู้ตรงไหน อย่างเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ก็มีคนออกมาสู้มากมาย แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ผมก็กลับมามองว่า ถ้าเรายังไม่เปลี่ยนแปลงตัวเอง ถ้าจะเจอตัวเองได้ ก็ต้องหยุดคิดก่อน เราสามารถแชร์ประสบการณ์กันได้ สามารถพูดคุยกันได้

ผมไม่แคร์ว่าใครจะเข้าใจผมช่วงนั้น เพราะผมทำตามใจ แต่ก็มีคนรักเรา แสดงว่ามีคนเป็นแบบผมแน่นอน

เขาจะรักคนต่างพวกกันได้อย่างไร ก็ต้องรักพวกที่อยากฆ่าตัวตายด้วยกันรักคนที่มีความรุนแรง และเกลียดความไม่ยุติธรรม มีคนพวกนี้อยู่ ผมถามจริงๆเถอะ 

คนที่มีความสามารถในสังคมนี้แล้วตำหนิคนนั้นคนนี้เหมือนที่เราบอกว่าทีวีทำไมมีแต่ละครน้ำเน่า เพราะเราไม่เคยทำ

เพราะคุณไม่เคยฟังเพลงไทย ไม่เคยเชียร์ฟุตบอลไทยคุณไม่เข้าไปในสนามคุณดูแล้วรู้สึกเวอร์ ไม่มีอะไรเพื่อการพัฒนาเลย มันก็ได้เท่านั้น

เราต้องหยุดคิดก่อนธรรมะเป็นเรื่องมีมาตั้งแต่เด็กแล้ว ทำไมคนคิดอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วหาข้อมูลว่า ศาสนานั้น ศาสนานี้พูดว่าอย่างไร 

ผมเองก็เคยคิดจะทำอัลบั้มศาสดา กล่าวถึงพระเยซูเจอพระอัลเลาะห์ และพระพุทธเจ้า แล้วก็นั่งคุยกันในทะเลทรายแห่งหนึ่ง

มีจานบินบินมา ผมอยากอธิบายเป็นเพลงว่า ความเข้าใจของศาสนาเพื่ออะไรพอมาวันหนึ่งผมก็หยุดคิดเรื่องพวกนี้เพราะอะไรผมไม่บอกนะ

คือธรรมะไม่ใช่เรื่องศาสนา ธรรมะที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องศาสนาก็เหมือนการเข้าใจและศึกษาธรรมชาติ แล้ววิธีไหนล่ะจะเข้าถึงธรรมชาติได้มาก 

ผมไม่ได้เก่งพอจะไปสอนใคร ผมกำลังจะบอกว่าต้องรู้จักตัวเอง ผมเริ่มรู้แล้วว่าพอผมหยุดคิดก็เริ่มรู้จักตัวเอง คนอื่นอาจคิดว่า พื้นๆเด็กๆก็ไม่เป็นไร 

ผมเพิ่งจะเริ่ม ถ้าบางคนที่อ่านเจออาจได้พูดคุยกันและถ้าผมพัฒนาไปอีกระดับคงตอบคุณได้ตอนนี้ผมยังอยู่ในระดับพื้นๆ เมื่อก่อนผมไม่รู้อะไรเลย 

อีกอย่างธรรมะของผมไม่ใช่ศาสนา ผมต้องปฏิบัติให้รู้ 

มันย้อนกลับไปหาในช่วงแรกๆของผมผมเคยบอกว่าทุกคนต้องรู้จักตัวเอง ในที่สุดเราต้องตายเป็นปุ๋ยของต้นไม้

เมื่อก่อนผมพูดออกไปโดยไม่เข้าใจ พูดจากสัญชาตญานแต่พอย้อนกลับมาถึงเรื่องนี้ มันมีพื้นอยู่ สิ่งที่ผมค้นหาอยู่ มันไม่ได้เจอโดยบังเอิญ

ผมมีกลุ่มเพื่อนพรายที่ฟังเพลลงผมอยู่ พอผมไปเจอสิ่งที่ผมค้นพบก็จะบอกพวกเค้า มีบางเส้นทางที่เราสัมผัสแล้ว แล้วเราได้พบอะไรบางอย่าง

ผมค้นหาสัจธรรมตั้งแต่แรกๆแล้ว แต่ผมหาโดยความคิดที่สุดแล้วผมบอกกับตัวเองว่า ผมต้องหยุดคิดก่อน ถ้าจะสรุปว่าผมกำลังค้นหา

ทุกคนก็ค้นหาเหมือนหัน แต่วิธีของใครถูกล่ะ แล้ววิธีคิดค้นคว้าทางตำรา มันไม่มีผลเหมือนคำที่คนพูดบ่อยๆว่า ถ้าจะไปเรียนว่ายนน้ำจากหนังสือมันไม่ได้

คุณต้องลงว่ายน้ำเอง แล้วพอลงว่ายน้ำแต่ละคนก็ใช้เวลาไม่เท่ากัน

สิ่งเหล่านั้นมันเป็นเหตุของมันที่จะต้องทำ มันโง่ก็ต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นใหม่ มันก็ต้องโง่ต่อไป ถ้าถามว่า

ทำไมคุณกับผมไม่ไปฉีดเฮโรอีนกันล่ะ มันเคลิบเคลิ้มเพราะเรามีปัญญาว่า มันไม่มีประโยชน์ 

แต่ว่ามีปัญญาหลายขั้นหลายระดับ กลายเป็นว่าสิ่งเหล่านี้ต้องค้นหาด้วยตัวเอง

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่อยู่ที่การห้ามปรามจากผู้ใหญ่อย่างเดียวยิ่งห้ามเหมือนยิ่งทำ แล้วคิดหรือว่า ลูกจะเชื่อฟังพ่อแม่ทุกอย่าง

ผมไม่ใช่คนกินเหล้ามากมาย แต่ช่วงที่กินเหล้าผมเป็นประเภทที่ว่าอยากลองว่าเหล้าหรือผมใครเก่งกว่ากัน ถึงเวลาสำคัญแล้ว

ที่ผมจะพูดเรื่องนี้ ผมอยากร้องดังๆว่าไม่น่าเชื่อ ผมจะได้พูดคำนี้จากที่ผมเคยพยายามปฏิวัติในช่วงวัยรุ่น ผมเสนออะไรออกไปก็เงียบ

คนที่อยากให้สังคมดีตะโกนอะไรออกไปก็เงียบ แต่วันนี้ผมมอยากตะโกนดังๆ ให้น้ำตาผมเป็นสายเลือดเลยว่า ในโทรทัศน์ที่เรา่ดูอยู่ทุกวันนี้ 

กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับผม ทุกวันนี้โทรทัศน์กำลังทำสิ่งเหล่านี้อยู่ในโฆษณามีแต่เหล้าได้งานก็ดื่มเบียร์ ดีใจก็ดื่มเบียร์ ไม่มีอะไรก็ดื่มเบียร์ดื่มเหล้า

เหตุผลมันมีอยู่ในสังคม เราก็รู้ว่าเพราะเงินแต่เค้าเอาเงินมาฆ่าตัวเขาเอง ไม่ว่จะเป็นผูผลิตรายใดก็ตาม

ทุกคนรู้อยู่ว่าไม่ดี แต่รัฐบาลสามารถกำหนดได้ว่าการโฆษณาเหล้าเบียร์ ควรมีเวลาที่เหมาะสม

ถ้าเสียงที่ผมตะโกนร้องด้วยสายน้ำตามีพลังพอเวลาผมดูทีวีความคิดนี้รุนแรงมาก ผมไม่รู้ว่าจะพูดกับใคร

ผมรู้ว่าสิ่งเหล่านี้ มีแต่จะชักนำไปในทางดิ่งทั้งประเทศผมกล้าพูดว่าประเทศไทยมีสิ่งเสพติดที่ถูกกฏหมายติดอันดับของโลก

โดยเฉพาะการดื่มเหล้าดื่มเบียร์ตามท้องถนนแล้วเรื่องจับยาบ้าจับไปสิ ไม่มีทางหรอก เราจะช่วยกันได้อย่างไร

จริงแล้วในช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แม้แต่การฉีดเฮโรอีนในกลุ่มเพื่อนๆผมรับรู้หมด แต่ผมไม่เคยใช้ด้วยตัวเอง สิ่งเหล่านี้อาจเป็นความเท่ห์ในสมัยนั้น

แต่สมัยนี้ไม่มีใครไปบอกให้ใครทำอะไรได้ผมเชื่อว่าถ้าเรามีสื่ออยู่ในมือสื่อนั้นต้องมีคุณธรรมเราจะไปบอกให้หนังสือพิมพ์ทุกฉบับมีจรรยาบรรณได้ยังไง

จรรยาบรรณต้องเกิดจากตัวเขาเองแต่เรากำลังพูดในสิ่งที่นอกเหนือจรรยาบรรณโทรทัศน์ห้าช่องการตัดสินอยู่ที่คนมีอำนาจไใม่กี่คน 

กับอนาคตลูกหลานของเรากับสิ่งที่เราสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองความไม่มีสติรู้ ผมอยากตะโกนเรื่องนี้ดังๆ

และไม่จำเป็นต้องแค่เสียงผม เสียงคุณก็ได้ ทั้งที่ต่างรู้ว่าไม่ดีพวกเขาก็ยังกินเบียร์กินเหล้าอยู่ ผมไม่ว่าหรอก

แต่อย่าเอาสิ่งเหล่านี้ไปใส่ในจอทีวี ถ้ารัฐบาลออกกฏหมายควบคุมในเรื่องการโฆษณาบ้างก็ดี

ผมได้พูดในสิ่งที่ผมอยากจะพูดจากความจริงใจถ้าไปถึงหูใครสักคนเพื่อไปสะกิดเรื่องเหล่านี้

ผมคิดว่าคนเหล่านั้นต้องมีอำนาจ อย่างนายกรัฐมนตรีถือศีลไปวัดมีธรรมะอยู่ แล้วธรรมะคือการไม่ทำลายคนอื่นและตัวเอง

ถ้าเราได้สื่อสารถึงเขา นายกอาจบอกว่ากฏหมายเรื่องการควบคุมโฆษณาทางทีวี น่าจะออกมาได้

แค่นี้เราได้สื่อซึ่งกันและกันแล้ว นี่คือปฐมพรที่ได้เปล่งเสียงเล็กๆออกไป ซึ่งไม่ใช่เสียงร้องเพลง

แค่ได้พูดผ่านสื่อครั้งนี้ก็พอแล้ว การจะทำเพื่อคนอื่น ผมยังมีไม่มากพอผมคิดว่าเราต้องทำสังคมในบ้านให้ดีก่อน 

ผมเองก็ต้องพยายามทำจุดนี้ จากที่ผมเคยเข้าหน้าพ่อแม่ไม่ได้แต่เดี๋ยวนี้ผมอยู่กับบ้านได้ แต่ไม่ได้หมายความว่า ผมเป็นคนดีขึ้น ก็เริ่มปรับตัวแล้ว

อยู่ที่ว่าใครองเห็นคุณค่าผม อย่างคนที่เคยฟังเพลงผมหากได้อ่านเจออาจจะน้ำตาไหลก็ได้ ผมยังอยู่ ผมยังไม่ตาย

และเป็นกำลังใจให้พวกเขา กำลังใจยิ่งใหญ่มากและไม่ใช่แค่บอกว่า คุณอย่าร้องไห้คุณอย่าฆ่าตัวตาย มันยิ่งใหญ่กว่านั้น

เมื่อก่อนผมแปลกแยก เดี๋ยวนี้ก็ยังรู้สึกอยู่ลึกๆคนเราเปลี่ยนตัวเองทันทีทันใดไม่ได้ มันเป็นเหมือนสันดาน

สิ่งที่เรากำลังบอกว่าแปลกแยกเรารู้ตัวดีเดี๋ยวนี้ผมมองเข้าหาตัวเองมากขึ้นเมื่อก่อนอยู่โดยความคิด แต่เดี๋ยวนี้ผมหยุดคิด

 

 

ความตรงไปตรงมาของหนุ่มสุดขั้ว "ปฐมพร ปฐมพร"อาจมีทั้งขาวและดำให้ขบคิด เพราะสิ่งที่เค้ากล่าวออกมาจากใจโดยมิได้เสแสร้ง

คงจะให้แนวคิดกับวัยรุ่นบางคนที่สับสนในชีวิตได้บ้าง 

 

กรุงเทพธรกิจ/จดุประกาย